Ratusz należy do najstarszych budynków w mieście i od początku stanowi siedzibę władz miejskich. Jego geneza sięga połowy XVII wieku. W 1738 roku do kamienicy dodano niedużą wieżę, na której umieszczono zegar. Podczas kolejnej przebudowy w 1861 roku dobudowano piętro i powiększono znacznie budynek w głąb działki. W latach trzydziestych XX wieku dokonano gruntownej przebudowy obiektu nadając mu neorenesansowy kształt.

Kamienica Frykówka znajduje się naprzeciwko ratuszu i stanowi jedną z najlepiej zachowanych kamieniczek w mieście. Ten barokowy budynek powstał w czasie odbudowy miasta po pożarze z 1748 roku. Piętrowy, z facjatką z trójkątnym szczytem, ma pięcioosiową fasadę akcentowana po bokach pilastrami, a w części środkowej – masywnymi półkolumnami, które podtrzymują wygięte belkowania.
 

Ludwikówka  jest niewielkim klasycystycznym dworkiem, wybudowanym w 1799 roku przez architekta książęcego Wilhelma Puscha. Swą nazwę budynek otrzymał na cześć młodego księcia Ludwika Anhalt-Köthen Dworek ten został umiejętnie wkomponowany w zbocze i zieleń parku; nieopodal przebiega droga konna - tzw. Reitweg - prowadząca niegdyś do zameczku myśliwskiego w Promnicach. Obecnie planowane jest odtworzenie drogi do Promnic jako turystycznej drogi rowerowej. Dworek Ludwikówka jest aktualnie w rękach prywatnych.

Bażantarnia - pałacyk myśliwski na terenie Bażantarni Fryderyka Erdmanna, wybudowany około roku 1800 wg projektu architekta Wilhelma Puscha. Pałacyk położony jest na wzniesieniu w pobliżu Pszczyny ( Poręba ). Stąd oglądać można piękną panoramę okolic miasta, a od pałacyku prowadzą wkomponowane w krajobraz aleje - lipowa i brzozowa. Miejsce to jest celem przyjemnych rowerowych wycieczek, prowadzących od zamku Dziką Promenadą, Łącką Groblą, dalej przez Bażantarnię Jana Henryka, przez las i aleje.

Stajnia zbudowana z cegły na rzucie wydłużonego prostokąta. W narożniku okrągła baszta, nakryta stożkowym dachem W elewacji umieszczono kamienny portal z kolumienkami, okna maja ciekawe obramowania, a całość wieńczy fryz arkadowy. Neogotyckie wnętrze to trójnawowa hala, nakryta sklepieniem krzyżowo-żebrowym, wspartym na żeliwnych kolumnach.

Powozownia stanowi środkową część obiektu. Jest to piętrowy, postawiony na planie prostokąta budynek. W elewacjach ma wrota w kamiennych portalach. Wewnątrz znajduje się hala, przykryta drewnianym stropem, podpartym żeliwnymi kolumnami.

Ujeżdżalnia znajduje się najbliżej zamku. Pierwotnie wybudowana na przełomie XVII XVIII wieku, gruntownie przekształcona w XIX wieku. Budynek przykrywa pozorne sklepienie z lunetami. Niestety w latach 1970-71 zaadaptowano go na halę sportowa całkowicie oszpecając elewacje.

Położona w parku na wysepce Herbaciarnia to owalny pawilon, wybudowany w drugiej połowie XIX wieku przy zachowaniu form neoklasycystycznych. Ma charakter modnej w okresie romantyzmu „świątyni dumania”, a jednocześnie herbaciarni, czyli wykwintnego miejsca picia herbaty w pięknym otoczeniu. W owalnych okienkach znajdują się kute kraty. Jest też kilka piaskowcowych postumentów, ukrytych pośród drzew na wysepce wokół herbaciarni, służących niegdyś za stoliki. Obecnie znajduje się tutaj sezonowa kawiarenka.

Piwnica lodowa znajduje się w parku i jest okrągłą budowlą wybudowaną w końcu XIX wieku w stylu neoromańskim. Pod budynkiem mieściła się piwniczka, w której pod koniec zimy gromadzono wielkie bryły lodu. System izolacji sprawiał, że lód przez lato nie topniał. Stąd też przewożono go stopniowo do zamkowych spiżarni, gdzie ochładzał  żywność.

Domek Ogrodnika znajduje się przy  ul. Katowickiej , przy wejściu do parku. Domek o malowniczej formie ze stromymi dachami oraz szpiczastą wieżyczką dawniej był zamieszkiwany przez nadwornego ogrodnika. Dziś ma tu swoje pomieszczenia pszczyńska Straż Miejska.

Brama Chińska  zlokalizowana jest przy ul. Katowickiej. Bramę wybudowano w 1908 roku i stanowi ona element romantycznej architektury parkowej nawiązujący do formy paj-lu. Flankujący ją fragment muru jest jedyną pozostałością pierwotnego, neogotyckiego ogrodzenia parku.

Brama Wybrańców jest najstarszą zachowaną do dziś część kompleksu zamkowego będącego zarazem wjazdem na jego teren .Postawiona w 1687 roku przez budowniczego Consilio Miliusa na zlecenie ówczesnego właściciela zamku Baltazara Promnitza, mieściła pomieszczenia dla straży zamkowej. Żołnierze do straży, wybierani przez Promnitzów, byli nazywani właśnie „wybrańcami’. Przez wieki brama zachowała niezmieniony kształt. Prowadzi do niej mostek ponad dawną fosą, niegdyś otaczającą cały zamek. Przejazd bramy wiedzie przez kamienny boniowany portal. Ponad portalem połać krytego dachówką przerywa ozdobny szczyt, na którym umieszczono kamienną płytę z herbami właścicieli Pszczyny – Baltazara Promnitza i Emilii Agnieszki saskiej, wyryto tu także ukrytą w łacińskim napisie datę budowy bramy. W narożniku budynku widać malowniczą niską basztę, nakrytą niewielką kopułą.

Zbudowany w roku 1752 przez tutejszego pasjonata Józefa Zborowskiego. Jest to murowany piętrowy obiekt częściowo podpiwniczony. Układ wnętrza trzytraktowy, symetryczny. Parter sklepiony, na piętrze sufity. Na zewnątrz w przyczółku frontowym kartusze z herbami Jastrzębiec, po lewej stronie herb Zborowskich z XIV wieku przedstawiający złotą podkowę zwróconą barkiem w dół, a między jej ramionami krzyż; a z prawej strony herb Ostoja przedstawiający dwa złote półksiężyce odwrócone od siebie i miecz srebrny ostrzem w dół, w polu czerwonym. Dach mansardowy, kryty eternitem z nowszymi lukarnami. Obiekt otoczony jest parkiem. Po 1752 r. mieszkańcami pałacu byli kolejni właściciele tutejszych dóbr rycerskich, a na początku XX wieku zarządcy księcia pszczyńskiego. Po akcji parcelacyjnej „Ślązak” obiekt znalazł się w rękach państwa. Początkowo zamierzano przeznaczyć go na cele szpitalne, ale w końcu urządzono w nim hotel dla „Junaków”, którzy pracowali przy regulacji koryta Wisły. W czasie okupacji hitlerowskiej był tu ośrodek służby pracy dla Związku Niemieckich Dziewcząt (Arbeitsdienstlager BDM). Po drugiej wojnie światowej pałac kolejno zajmowały: kursy repolonizacyjne, Uniwersytet Ludowy, prewentorium dla dzieci energetyków, Dom Wczasów Dziecięcych. Dziś znajduje się tu ośrodek dla dzieci niedowidzących.

Budynek znajduje się przy zbiegu ulicy Wodzisławskiej i ul. Wodnej, naprzeciw dawnego książęcego folwarku. Wyraźnie wysunięty w kierunku jezdni, pełnił funkcję myta, czyli punktu pobierania opłat (myta) za przejazd furmanką, które wynosiło 10 feningów, co stanowiło równowartość dwóch bułek. Nie pobierano tej taksy za przejazd tylko na kościelne nabożeństwa. Porębskie myto zbudowano około 1870 r., kiedy gruntową drogę Pszczyna – Pawłowice zamieniono na bitą szosę. Następne było w Pawłowicach. Ominięcie takiego punktu narażało na wysokie kary. Myta wydzierżawiano weteranom wojennym lub wysłużonym żandarmom. Przestały one funkcjonować w okresie powstań śląskich.